Charlotte Vanden Eynde 

Charlotte Vanden Eynde (België 1975) liet al van zich horen tijdens haar opleiding aan P.A.R.T.S. met creaties als de solo Benenbreken, het duet Zij Ogen en het kwartet Vrouwenvouwen. Sindsdien trok Charlotte de aandacht met intieme en persoonlijke producties.

In 2000 maakte ze het duet Lijfstof in samenwerking met Ugo Dehaes. Driemaal werkte ze samen met theatermaker Jan Decorte: voor Amlett, Cirque Danton en Cannibali!. In 2002 danste Charlotte mee in Most Recent, een dansvoorstelling van Marc Vanrunxt, en verbreedde ze haar horizonten als hoofdrolspeelster in Meisje, de debuutfilm van de Brusselse cineaste Dorothée van den Berghe. Daarvoor kreeg ze een nominatie voor 'Beste Belgische Actrice 2001/2002' en ontving ze op het filmfestival van Amiens (F) de 'Prix d'Interprétation Féminine'.

In 2002-2003 volgde ze een deeltijdse opleiding video - en filmkunst aan het KASK te Antwerpen. Deze opleiding gaf in 2003 rechtstreeks aanleiding tot de creatie van het duet MAP ME, in samenwerking met Kurt Vandendriessche, waarin videobeelden een prominente rol spelen. Voor MAP ME ontving ze de Creatieprijs Dans 2003 van het SACD-België. MAP ME tourde vier jaar doorheen Europa en sloot in september 2007 af met een tour in de VS. In 2004 maakte zij de video-installatie Baby en in 2005 Beginnings/Endings, een dansvoorstelling voor 6 dansers, waarin zij de pure beweging terug opzocht.

In 2006 creëerde Charlotte de video-installatie Verroering voor het Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle, die vervolgens ook te zien was op de Poëziezomers van Watou. In 2007 deed zij de  choreografie voor de theatermonoloog Het was zonder twijfel een ongeluk van Natali Broods en tg Stan. Voor het mini-dansfestival Dansand op het strand van Oostende creëerde zij in 2008 de eenmalige performance Persdrang. In 2009 was zij de coach voor de theatervoorstelling Honger van Elke Boon en Dolores Bouckaert, een produktie van Campo. In 2009 keerde Charlotte terug naar de dans met I'm Sorry It's (Not) A Story, een opmerkelijke solo waarin het (her)ontdekken van zichzelf centraal staat en waarin ze afstand neemt van de bewegingstalen die haar lichaam als danseres hebben gevormd en getekend.

In 2011 werkt Charlotte aan Shapeless, opnieuw een solo. Ditmaal gaat ze in dialoog met het vocabularium dat zij zich in de loop der jaren eigen gemaakt heeft. In Shapeless vertrekt ze van zuiver fysieke, formele en dynamische aspecten van de beweging. Ze tast de grenzen van de abstractie af, maar sluit daarbij de emotie niet uit. De voorstelling gaat in mei in première tijdens het KunstenFESTIVALdesArts.